αγκάθινο στεφάνι

ΑΓΚΑΘΙΝΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

2011-12-10T09:33:00.000-08:00

ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ

2011-12-10T09:05:00.000-08:00

και η γυνή να φωβίτε τον άνδρα, είναι παρά θεό.

2011-12-10T08:29:00.001-08:00

εαυτέ του, ουσία του, δές την εικόνα σου και ξύπνα.

2009-09-17T21:25:00.001-07:00

Εσχιζαν οι πέτρες τις σάρκες απο τα ξυπόλυτα πόδια μου.

Ο ήλιος ξέρανε το αίμα απο τα μάτια μου.

Τα αγκάθια του σκύπτρου μου αφόρητα μου τρυπούν και με πονούν.

Η πλάτη μου έτσουζε απο τις μαστιγιές.

Στον ώμο μου βαρύς ο σταυρός που κουβαλώ.

Άλλοι με φτύνανε και άλλοι με βρίζανε.

Και άλλοι με κοιτούσαν με βλέμματα απορημένα.

Και τα παιδιά μου ρωτούσαν"γιατί δάσκαλε,γιατί".

Ξαφνικά τα γόνατα μου λυγίσανε.

Σκοτίνιασε ο κόσμος γύρω μου.

Μα δεν έχασα τα λογικά μου.

Οχι χάρε.

Δεν σου τα είπανε καλά.

Το έργο μου σε αυτον τον όχθο δεν τελείωσε.

Οχι σατανά.

Το έργο μου δεν τελείωσε σε αυτή την γη.

Εγώ στο σώμα μου επάνω το πνεύμα σου ζωγραφίζω.

Οχι Μαρία Μαγδαληνή .

Οχι παιδιά γλυκά μου.

Το έργο μου θα ακουστεί σε όλη την γη.

Και πάρτε, σας χαρίζω την καρδιά μου.

Και πριν να λυποθημήσω στου ¨Αδη την λυποθημιά μου,

άστραψε στην καρδιά μου η μητέρα γη.

και το αίμα μου πείρε ξανα ζωή,

Και ξανα ξεκίνησα τον δρόμο για τον γολγοθά μου.

Και επιτέλους.

Πλησιάζει η στιγμή.

τότε, εκείνη την στιγμή ,ήρθες εσύ αδελφέ μου.

''Δάσκαλε άσεμε να κουβάλήσω για λίγο τον σταυρό σου εγώ'', μου είπες.

Μα βαρύς και ασήκωτος για εσένα αδελφέ.

Αν με αγαπάς άρων τον δικό σου σταυρό και ακολούθημη.

Καγώ αναπαύσω υμάς.

Και επιτέλους νιώθω τα καρφιά στα χέρια μου.

Επιτέλους ,

αδελφέ μου, το μύνημα απο τον ουρανό στην γη ερρίφθη...

"Την αγάπη σου αδελφέ ,αν δεν αφήσεις με αγάπη ακόμη και να στην σταυρώσουνε ,ποτέ δεν θα την δείς αναστημένη".

Ιλή ιλή λαμά σαβαχθανί ,εστί : "Θεέ Θεέ ο λόγος σου σε αυτόν τον όχθο εισακούστηκε''.

Αδελφέ μου διάβασε το Ευαγγέλιο αν θες να μάθεις το "ποιός ο λογος".

Και για οσους λένε πως θα πεί το ''ιλή ιλή''...: "Θεέ μου μην με εγκαταλείπεις ''

θαρσείτε ,διοτι στο κάτω κάτω της γραφής ,γύρισε ο Θεός και δεν τον εγκατέλειψε".

============

=======

Πατέρα Θεέ ,σε ευχαριστώ που έστειλες τον γιό σου να σταυρωθεί,

και να μας λυτρώσεις απο την αμαρτία.

Συγχώραμε ,μα δεν μου φτάνει αυτό.

Σου ζητάω ακόμα μια χάρη.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΟΝ ΔΟΥΝΕ.

2009-09-16T00:26:00.001-07:00

Αγάπη,
Σβήνω την χροιά της φωνής σου από την ψυχή μου,
Και η αλήθεια σου πέθανε πια.
Σβήνω την χροιά της φωνής σου από την καρδιά μου, ψεύτικη αγάπη,
Αγάπη της γης είσαι τρελή,
Δεν ξέρεις τι ζητάς,
Όλα στο διάβα σου σαν σκουλήκια τα πατάς.

Φεύγω γνώση της γης,
Είσαι τρελή,
Δεν ξέρεις τι ζητάς,

Φεύγω γνώση,
Σε χαιρετάω.

Έσβησα την αλήθεια σου, αγάπη της γης,
Και πέθανα από την δικιά σου αγάπη.
Και μαζί μου πέθανες και εσύ.
Τρελή γνώση,
Ποτέ δεν θα μάθεις το πόσο σε αγάπησε ο πατέρας σου θεός...
Απάτη η αλήθεια της γης,
Αγαπάνε τα είδωλα και την ανδρεία την έχουνε στον παρά, στην τσέπη.

Φεύγω γνώση , σε χαιρετάω,
Πένης εγώ ειμί.

Σταγόνα του ξύλου του δένδρου της ζωής

2009-09-12T12:52:00.001-07:00

Η ελευθερία του φεγγαριού
είναι η φαντασία του μυαλού,
που στον ουρανό, αγκάθινο στεφάνι της γης το λένε.
Το φεγγάρι είναι άπιαστο
και συνέχεια αλλάζει μορφές.
Παρόλα αυτά
ταξιδεύει το μυαλό του ανθρώπου σε φαντασιώσεις και σε όνειρα.

Ο σπόρος των νόμων της παιδείας στην γη
είναι ο σπόρος της κατάρας των ανθρώπων.

Κάθε άνθρωπος είναι ένα μήλο του δένδρου τούτης της γνώσης.
Και με θεϊκό τρόπο οι διδάσκαλοι του,
το ποτίζουν συνέχεια με ξύδι και χολή.

Διότι στο πνεύμα των θεών της γης,
αυτός είναι ο πρώτος νόμος:
"Ποτέ να μην σου επιτρέπεται να λάβεις το αναμενόμενο του ονείρου σου",
Μα να σε κάνουν να πιστέψεις πως μόνο "αυτοί" θα σε οδηγήσουν σε "αυτό".
Και ποτέ δεν σου δίνουν το αναμενόμενο σου.
Αλλά...
σου προσφέρουν "καλόκαρδα" το φεγγάρι.

Το αποτέλεσμα:

Ως καρποί τέτοιου γνώθειν για φεγγάρι
κατάντησαν τα παιδιά τούτου του γάλατος
να γίνονται αστέρια αδέλφια όπως και του ουρανού.
Και εδώ στην γη να πατάνε τα πόδια τους,
και να μαλώνουνε το ένα με το άλλο,
για το ποιο αστέρι λάμπει πιο πολύ από το διπλανό.

Ηθικόν δίδαγμα:

"Είναι όλοι τους νεκροί πλανήτες".

Με του παράδεισου τα χρώματα σε όνειρα ζούνε την

''Πραγματικότητα'' μέσα σε μια πολιτισμένη κόλαση.

Με του παραδείσου τα χρώματα, πλέκουνε οι άνθρωποι κρεμαστές γέφυρες με νερά, κρεμαστούς κήπους και με βαβυλώνια σοφία τούς χτίσανε κάστρα απόρθητα, και σε ουρανούς ...
Τη ζωή που κάνουν οι βασιλείς σε αυτήν την ζωή, τα νεκρά αστέρια θα την κάνουνε σε μια άλλη.